RSS

Archiwa miesięczne: Sierpień 2011

SN: proboszcz nie jest organem administracji publicznej

Sąd nie może wydawać wyroku na podstawie wypowiedzenia się strony po zamknięciu rozprawy – stwierdził Sąd Najwyższy. – Sąd nie ma też prawa traktować rozmowy z proboszczem jako wyjaśnienia organu administracji publicznej. Zatem Sąd Apelacyjny w Łodzi orzekając na tej podstawie naruszył fundamentalne zasady procesowe – zasadę jawności, równości stron i kontradyktoryjności.

Renata F. zwróciła się do sądu o ochronę dóbr osobistych i nakazanie ekshumacji zwłok męża Marii G., który został pochowany na cmentarzu za blisko jej ojca. Nie należał on do rodziny skarżącej, po prostu proboszcz wykorzystał wolne miejsce obok i sprzedał je Marii G. Skarżąca Renata F. powołała się na dowód z 30 grudnia 1995 roku wykupienia grobu w Strzegocinie w województwie łódzkim jako podwójnego miejsca o szerokości 2 metrów, na dwie osoby. Zapłaciła za nie ówczesnych 2 mln złotych i postawiła nagrobek. Jak ustalił sąd I instancji pojedyncze miejsce kosztowało milion złotych, a grób miał szerokość 1 metra. Wersja parafii rzymsko-katolickiej była nieco odmienna. Zdaniem proboszcza powódka wykupiła miejsce o szerokości 1,30 m, jako grób rodzinny. Z tym, że notatkę z zeznań proboszcza wykonała sekretarka sądu okręgowego po zamknięciu rozprawy, a sąd dołączył ją do akt jako dowód.

Grób rodzinny jest większy niż pojedynczy

Sąd Okręgowy w Łodzi odwołał się do ustawy z 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, w której określona jest definicja grobu rodzinnego, a także rozporządzenia z 7 marca 2008 roku ( par.2 pkt.3). Przez grób rodzinny należy rozumieć grób przeznaczony do składania dwóch lub więcej trumien ze zwłokami lub urn. A zatem potrzebuje więcej miejsca niż w wypadku grobów pojedynczych. Sąd Okręgowy oddalił powództwo Renaty F. uznając, że grób będący własnością Renaty F. odpowiada definicji grobu rodzinnego, gdyż ma wymiary 1,3 m szerokości i odstępy po bokach  wynoszące 0,5 m.  Sąd II instancji uznał za bezzasadny zarzut, że pismo z wyjaśnień proboszcza zostało sporządzone po zamknięciu rozprawy. Powołał się przy tym na art. 224 par. 2 kpc uznając, ze proboszcz jest organem administracji publicznej. Przepis ten stanowi, że „można zamknąć rozprawę również w wypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze dowód przez sędziego albo gdy ma być przeprowadzony dowód z akt lub wyjaśnień organów administracji publicznej, a rozprawę co do tych dowodów sąd uzna za zbyteczną”. W związku z tym Sąd Apelacyjny oddalił powództwo Renaty F., wobec czego złożyła ona skargę kasacyjną.

Czy proboszcz jest organem administracji

W trakcie rozprawy przed Sądem Najwyższym powstał problem, czy proboszcza można uznać za organ  administracji publicznej w rozumieniu kpa. Adwokat powódki dowodził, ze Sad Apelacyjny naruszył art.224 par. 2 kpc, według którego sądowi wolno przeprowadzić dowody po zamknięciu rozprawy, przyjmując, że organ administracji jest bezstronny. A w tym wypadku parafia rzymsko-katolicka w Strzegomiu była stroną w spornej sprawie. Ponadto cmentarze nie prowadzą, żadnych postępowań administracyjnych i nie wydają decyzji, a więc sąd nie mógł w tym trybie sporządzić dowodu. Przedstawiciel parafii natomiast dowodził, że parafia jest organem administracji publicznej. A powódka ma prawo i możliwość w obecnych warunkach pochowania drugiej osoby, zatem jej dobra osobiste nie są naruszone.

Notatka to nie dowód

Sąd Najwyższy 25 sierpnia uchylił wyrok z 26 lipca 2010 r. Sądu Apelacyjnego w Łodzi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sędzia Henryk Pietrzkowski podkreślił, że sprawa nie jest oczywista, jednak rażąco naruszono przepisy prawa procesowego. SN podzielił argumenty kasacji. – Regułą postępowania dowodowego jest przeprowadzenie dowodu na rozprawie – mówił sędzia Pietrzkowski. – Tylko wyjątkowo, w sytuacji przewidzianej w powołanym art. 224 kpc sąd może od tej reguły odstąpić. Jednak sąd I instancji przeprowadzając po zamknięciu rozprawy dowody na okoliczności sporne, tę regułę naruszył. Sąd II instancji tego błędu nie naprawił.

Zdaniem SN proboszcz parafii nie może być traktowany jako organ administracji publicznej. Analiza sądu II instancji jest błędna. Parafia nie wydaje w sprawach indywidualnych decyzji administracyjnych. W sprawie chodziło o ustalenie stosunku prawnego, jaki powstał na skutek „wykupienia” grobu. Problem należało oceniać w kategorii cywilno-prawnej. A zatem dowód z notatki nie mógł być przeprowadzony. Sąd dokonywał ustaleń na podstawie wyjaśnień strony, które złożono w piśmie procesowym po zamknięciu rozprawy. Takiego rozwiązania prawo procesowe nie zna – podkreślił sędzia Pietrzkowski. – Jeśli do tego dodamy, że ustalenia zapadły na podstawie notatki sporządzonej w trakcie rozmowy telefonicznej, to należy stwierdzić, że naruszono zasadę jawności rozpraw, równości stron i kontradyktoryjności. W związku z tym brak jest istotnych ustaleń w sprawie, gdyż znaczna ich część spornych faktów została przeprowadzona w nieprawidłowym trybie.

Sygnatura akt II CSK 649/10

Materiał pochodzi z http://www.lex.pl

Reklamy
 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu Sierpień 31, 2011 w Uncategorized

 

W razie ataku hakerów na instytucję państwową prezydent będzie mógł wprowadzić stan wojenny

Głowa państwa będzie miała prawo ogłosić stany wyjątkowy, klęski żywiołowej lub wojenny, jeśli zagrożenie będzie mieć źródło w cyberprzestrzeni. Przewiduje to nowelizacja ustawy o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych. Wczoraj nowe przepisy uchwalił Sejm. Zgodne z nimi prezydent będzie mógł podjąć decyzję o wprowadzeniu jednego z wymienionych wyżej stanów nadzwyczajnych, jeśli zagrożenie zostanie zidentyfikowane także w cyberprzestrzeni, a Rada Ministrów podejmie odpowiednią uchwałę. Na jej podstawie prezydent ogłosi stan nadzwyczajny.

Jak mówią nowe regulacje, cyberprzestrzeń to miejsce, w którym są przetwarzane i wymieniane informacje. Nie można bagatelizować roli, jaką ona odgrywa w dzisiejszych czasach. Zdarzenia, które mają tu miejsce (np. ataki hakerów), mogą mieć bardzo poważne konsekwencje.

Stan wojenny będzie mógł zostać wprowadzony, jeśli w takiej przestrzeni zastaną zidentyfikowane zewnętrzne zagrożenia, np. działania o charakterze terrorystycznym. Będzie to możliwe również wtedy, gdy poczynania hakerów zagrożą niepodległości naszego kraju i niepodzielności terytorium Polski.

Stan wyjątkowy zostanie wprowadzony przez prezydenta, jeśli hakerzy zagrażają porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu obywateli. Uchwalona przez Sejm ustawa trafi teraz pod obrady Senatu.

Materiał pochodzi z http://prawo.gazetaprawna.pl

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu Sierpień 31, 2011 w Uncategorized

 

Koniec z namolnymi smsami namawiającymi do udziału w płatnych konkursach

Operatorzy komórkowi będą mieli obowiązek blokowania na żądanie abonenta zarówno przychodzących, jak i wychodzących połączeń oraz wiadomości z numerami premium. Chodzi zwłaszcza o drogie SMS-y często podstępnie wciągające do kosztownych gier, loterii, konkursów.

Nowelizację prawa telekomunikacyjnego przygotowały wspólnie Urząd Regulacji Elektroniki oraz Ministerstwo Infrastruktury. Nowelizacja, która wczoraj trafiła do sejmowej komisji infrastruktury, jest odpowiedzią na falę SMS-ów, którymi w ostatnim czasie wyjątkowo nękani są Polacy. I to bez względu na to, czy tego chcą, czy nie.

Jak szacują firmy z branży, w tym roku wartość rynku wiadomości premium może wynieść nawet miliard złotych. Problem w tym, że część tych pieniędzy firmy zarabiają nieuczciwie, często narażając klientów na kolosalne rachunki telefoniczne.

Spółka Pronatan, właściciel strony DataSmierci.pl, przekonywała, że wystarczy SMS za 1 zł, by poznać datę swojego zgonu. W rzeczywistości okazywało się, że cena promocyjna dotyczyła przelewu internetowego, zaś ten, kto zdecydował się wysłać SMS, płacił za niego dokładnie trzydzieści razy więcej. UOKiK uznał taką praktykę za nieuczciwą i nałożył na Pronatan 16,8 tys. zł kary.

Rekordową karę wymierzył jednak UKE. Nakazał wypłacenie 5 mln zł operatorowi sieci Era (obecnie T-Mobile) za to, że do 1,7 mln swoich abonentów wysyłał on SMS-y zachęcające do udziału w loterii. Problem w tym, że sieć informowała o tym, że każdego dnia automatycznie do ich rachunku dopisywane jest 4,88 zł.

Nowelizacja, która trafiła do Sejmu jako projekt poselski (aby przyspieszyć jego przejście przez ścieżkę le- gislacyjną), ma ukrócić nieuczciwe praktyki nadawców i operatorów. Oprócz możliwości całkowitego zablokowania SMS-ów premium zakłada, że za każdym razem abonent będzie informowany o cenie wiadomości i firmie obsługującej usługę. Gdy zaś użytkownik przekroczy limit 31 zł brutto dziennie i 200 zł brutto miesięcznie, operator będzie musiał go o tym poinformować. Dodatkowo na stronie UKE opublikowany zostanie pełen wykaz oferujących takie usługi firm wraz z numerami, jakie obsługują, i ich cennikami.

– Ewidentnie to sygnał dla rynku, aby uciekać od usług Premium Rate – ocenia Krzysztof Pawlicki, dyrektor rozwoju biznesu w spółce CallPay. Jego zdaniem jako pierwsze zaczną się zwijać loterie audiotekstowe w formie, jaką znamy dziś, czyli te organizowane przez stacje telewizyjne, radiowe, a także konkursy polegające na wysyłaniu na płatne numery kodów znalezionych choćby na opakowaniach chipsów czy napojów. Ucierpią również agencje działające na rynku mailingu SMS-owego.

– Ale operatorzy i firmy świadczące takie usługi na pewno wymyślą nowe metody zarabiania obchodzące prawo – przewiduje Pawlicki. Zgadza się z nim Eugeniusz Gaca, prezes Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji. – Rynek nie znosi próżni, więc pewnie za chwilę znowu trzeba będzie szykować kolejną nowelizację, aby ochronić konsumentów – twierdzi. I dodaje, że zamiast tworzenia kolejnych przepisów wystarczyłoby zacząć edukować Polaków, jak korzystać z usług telekomunikacyjnych.

SMS z głosem na ulubioną parę w „Tańcu z gwiazdami”, muzyka z show „Must Be the Music”, wykupienie ogłoszenia w portalu Gumtree.pl, ściągniecie dzwonka na komórkę – firmy zarabiające na tego typu usługach ucierpią na zaostrzeniu prawa telekomunikacyjnego. Nowelizacja enigmatycznie podsumowuje, że zmiany „mogą zmniejszać potencjalne przychody z tytułu świadczenia usług” przez operatorów i firmy oferujące usługi premium. Nie próbuje jednak szacować, jakie mogą być to straty. Nie wie tego także UKE.

Materiał pochodzi z http://prawo.gazetaprawna.pl

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu Sierpień 30, 2011 w Uncategorized

 

Program Płatnik ZUS w praktyce

Płatnik ZUS to narzędzie obecne w każdej firmie. Jego obsługa nie należy do najprostszych ale dzięki naszym wskazówkom pokonasz wszystkie przeszkody, jakie postawi ci na drodze. Zobacz, jak stawiać pierwsze kroki w programie do rozliczania składek. 


Jeżeli planujesz rozpocząć własną działalność gospodarczą musisz się liczyć z koniecznością wypełniania różnych druków, przekazywania do urzędów informacji i zeznań. Przykładem są dane płatnika i pracowników przesyłane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Aby je prawidłowo przygotować trzeba zapoznać się z obsługą dedykowanego do tego celu narzędzia – programu Płatnik. Pokazujemy w tym numerze, jak skonfigurować jego najważniejsze ustawienia i w jaki sposób tworzyć podstawowe formularze i zestawy dokumentów.

 

Instalacja programu
Zanim będziesz mógł skorzystać z programu musisz go zainstalować. Podczas tego procesu należy podjąć kilka istotnych decyzji. Dotyczą one na przykład rodzaju bazy danych. Pamiętaj, by plik instalacyjny został uruchomiony z prawami administratora, w przeciwnym razie nie uda się dodać Płatnika do systemu

1. Uruchom instalację Płatnika. Jeżeli system nie pracuje na koncie z uprawnieniami administracyjnymi, kliknij plik setup.exe prawym przyciskiem myszy i wybierz polecenie Uruchom jako administrator. Wpisz hasło i wciśnij [ENTER]. Katalog z plikami programu możesz pozostawić bez zmian. Warto jednak wskazać inne niż domyślne miejsce na dane. Najlepiej nie zapisywać ich na partycji systemowej. Zwiększy to ich poziom bezpieczeństwa. Przejdź do kolejnych kroków

2. Ważną decyzją jest wybór rodzaju bazy danych, z których będzie korzystał Płatnik. Do wyboru masz MS Access lub SQL. Pierwszy rodzaj ma mniejsze możliwości ale jest łatwiejszy w obsłudze i konfiguracji. Nie wymaga specjalistycznej wiedzy. Przeznaczony jest jednak raczej do obsługi mniejszej ilości danych i stanowisk. SQL sprawdza się w dużych firmach, jest wydajniejszy ale znacznie bardziej wymagający. Jeżeli prowadzisz niewielką firmę zdecydowanie zaznacz MS Access (MS Jet 4.0) . W kolejnym kroku wybierz opcję Chcę utworzyć bazę danych.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Płatnik potrafi korzystać z dwóch rodzajów baz danych – Accessa oraz SQLa

3. W pierwszym polu od góry nadaj bazie nazwę. Najlepiej, by kojarzyła się ona z firmą, której dane będzie zawierała. Poniżej wpisz dwukrotnie to samo hasło zabezpieczające. Zdefiniuj dane konta Administratora. Najistotniejsze jest hasło, pozostałe można pominąć. Hasło musi mieć przynajmniej osiem znaków, zawierać małe i wielkie znaki, cyfry i znaki specjalne. Kliknij Instaluj, by rozpocząć instalację programu. Na koniec wybierz przycisk Zakończ.

Zmiana limitu czasowego hasła
Domyślne ustawienia Płatnika wymuszają zmianę hasła do programu co 30 dni. Powoduje to kłopoty z logowaniem do programu ponieważ użytkownicy często zapominają jak brzmi nowe hasło. Czas funkcjonowania zabezpieczenia można wydłużyć tym bardziej, że dostępne są narzędzia do wykrywania haseł Płatnika więc tak rygorystyczne ograniczenie utrudnia jedynie obsługę a nie chroni przed zdeterminowanym włamywaczem.

1. Zmianę można wprowadzić w rejestrze. Uruchom edytor klikając przycisk startowy i wpisując polecenie regedit. W lewym panelu rozwiń kolejno następujące klucze: HKEY_LOCAL_MACHINE, SOFTWARE, Asseco Poland SA, Płatnik, 8.01.001 i kliknij Parametry. Kliknij dwukrotnie wartość LimitHasła w prawym panelu .

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Hasła Płatnika nie można wyłączyć ale można zwiększyć czas jego ważności

2. Całkowite wyłączenie hasła nie jest możliwe. Można jedynie zwiększyć czas ważności pojedynczego zabezpieczenia. Pole Dane wartości zawiera liczbę oznaczającą dni pomiędzy kolejnymi zmianami. Domyślna wartość to 30. Zmień ją tak by ci odpowiadała. Najlepiej zdefiniować takie ustawienia, które spowoduje zmianę hasła przynajmniej raz w roku czyli co jakieś 350 dni. Wpisz w pole Dane liczbę 350 i kliknij OK. Zamknij edytor rejestru u uruchom Płatnika.

Pierwsze uruchomienie
Zanim rozpoczniesz prace Płatnik ZUS wymaga zdefiniowania różnych parametrów. Dotyczą one na przykład obsługiwanego za pomocą programu płatnika czy wysokości niektórych składek. Prawidłowe określenie danych ułatwi również pracę.

1. Uruchom program korzystając z menu startowego bądź ikony na pulpicie. Podaj hasło administratora. Podczas pierwszego uruchomienia na ekranie pojawi się kreator nowego płatnika. W pole Symbol płatnika wpisz nazwę skróconą firmy. Pod ta nazwą będzie dostępna twoja kartoteka w programie. Zaznacz, czy tworzysz konto dla osoby fizycznej czy prawnej i przejdź dalej. Jeżeli występujesz w imieniu innych płatników i przesyłasz za nich dokumenty zaznacz pole Posiadam uprawnienia do przesyłania dokumentów. Przejdź dalej.

2. Jeżeli dane dotyczące płatnika chcesz zaimportować z pliku REP pozostaw zaznaczone pole Import danych, w przeciwnym razie użyj opcji Manualne wprowadzanie danych płatnika. Zamknij okno komunikatu przyciskiem OK. Na kolejnych kartach musisz tera podać wszystkie dane rejestrowanej w programie działalności. Pierwsza karta to dane identyfikacyjne, kolejne dwie do adres siedziby i adres do korespondencji i ile się one różnią. Następnie kliknij kartę Inne i przycisk Dodaj. Wybierz odpowiedni rok i wpisz stopę procentową składki na ubezpieczenie zdrowotne. Jest ona ustalana na dany rok składkowy i różni się na przykład w zależności od wielkości firmy czy rodzaju prowadzonej działalności. Kliknij Dodaj w sekcji Rachunki bankowe płatnika składek i wprowadź numery kont bankowych.

3. Kliknij przycisk Weryfikuj. Zostaniesz przeniesiony automatycznie na kartę Wyniki weryfikacji, na której wyświetlone są błędy znalezione w formularzu rejestracyjnym . Po zaznaczeniu błędu na liście u dołu okna zapoznasz się z jego rozszerzonym opisem. Kliknij dwukrotnie dany wpis, a zostaniesz przeniesiony automatycznie do pola formularza, które wymaga poprawy. Jeżeli nie ma żadnych błędów (po weryfikacji zobaczysz komunikat Dane nie zawierają błędów), kliknij Zapisz i zamknij. Rejestracja danych kartoteki nowego płatnika została zakończona.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Karta z weryfikacją błędów rejestracji nowego płatnika

4. Aby rozpocząć pracę musisz teraz wybrać płatnika, z którym będziesz pracował w programie. Jedna instalacja Płatnika może obsługiwać kilka firm dlatego zaznacz wybraną (właśnie wprowadzoną) na liście i kliknij przycisk Wybierz do kontekstu.

 

 

 

 

 

 

 

 

Jak zdefiniować operatora
Podczas instalacji Płatnika definiuje się jednego użytkownika. To administrator, który ma uprawnienia do modyfikowania wszystkich ustawień i parametrów programu. Tak wysoki poziom dostępu nie jest potrzebny do codziennej obsługi aplikacji. Niewskazane jest, by pracownik, który tworzy regularnie dokumenty dla ZUS-u, mógł dowolnie przekonfigurowywać aplikację. Dlatego administrator po zdefiniowaniu danych płatnika powinien od razu przygotować konto użytkownika, który będzie operatorem aplikacji.

1. Uruchom Płatnika i kliknij kategorię Administracja w lewym panelu programu. Wybierz przycisk Użytkownicy. Aby dodać nowe konto kliknij prawym przyciskiem myszy w centralnej części okna i z menu kontekstowego wybierz polecenie Nowy. Podaj login i podstawowe dane osoby takie, jak imię czy nazwisko. Zdefiniuj również hasło dostępu. Jeżeli chcesz uzupełnić szczegółowe informacje jak na przykład numer dowodu osobistego, PESEL czy adres kliknij przycisk Pełne dane.

2. Kliknij Uprawnienia. Umieszczając zaznaczenie w kolumnie Wybrany obok danego płatnika informujesz program, że dany operator ma uprawnienia do danych określonej firmy . Kliknij OK i OK w dwóch kolejnych oknach. Konto nowego użytkownika pojawi się na liście w programie.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Definicja uprawnień nowego użytkownika w Płatniku

Nie zapominaj o archiwizacji
Dane z Płatnika powinny być zabezpieczone na wypadek awarii czy błędu użytkownika. Regularne tworzenie ich kopii jest koniecznością. Po zainstalowaniu nie są jednak zdefiniowane parametry archiwizacji. Nie zapomnij tego zmienić.

1. Uruchom Płatnika i zaloguj się do niego jako administrator. Rozwiń menu Administracja i wybierz polecenie Ustawienia archiwum. Na ekranie zobaczysz komunikat informujący o nieprawidłowej konfiguracji. Zamknij go klikając Tak. Zaznacz opcję Utwórz nowe archiwum i przejdź do kolejnego kroku kreatora.

2. Za pomocą przycisku Przeglądaj wskaż miejsce na dysku, w którym zapisywana bezie kopia danych. Idealnie byłoby gdyby nie była to partycja systemowa ani dysk, na którym przechowywana jest główna baza danych programu. Zabezpiecz dostęp do informacji za pomocą hasła – zdefiniujesz je w polach poniżej . Kliknij przycisk Utwórz. Jeżeli w przyszłości będziesz chciał zmienić parametry archiwum posłuż się przyciskiem Zmień bazę archiwum.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Płatnik – definiowanie parametrów archiwum

Zmiana parametrów wysyłki
Dokumenty tworzone za pomocą Płatnika należy zawsze przekazać do urzędu. Metod wysyłki jest kilka. Możesz korzystać na przykład z wydruków papierowych bądź zapisać je na płycie CD. Najwygodniej jest jednak przekazywać formularze w formie elektronicznej. Nie trzeba przy tym od razu korzystać z podpisu elektronicznego. Jeżeli ten sposób wydaje ci się zbyt skomplikowany, zadanie wysyłki możesz zlecić osobie do tego uprawnionej. Metoda elektroniczna ułatwia jednak rejestrację przesyłek, weryfikację błędów i sprawdzanie czy zestawy dokumentów zostały zaakceptowane. Aby korzystać z elektronicznej wymiany informacji należy skonfigurować odpowiednio program. Domyślnie posługuje się on bowiem papierowymi wydrukami.

1. Rozwiń menu Przekaz i kliknij polecenie Ustawienia przekazu elektronicznego. Jeżeli robisz to pierwszy raz na ekranie zobaczysz okno zawierające weryfikację certyfikatów . Jeżeli jakiegoś brakuje przekaz elektroniczny może zostać uniemożliwiony. Rejestrację certyfikatu ZUS wykonasz za pomocą przycisku Rejestruj certyfikat z Internetu bądź z pliku po kliknięciu Rejestruj certyfikat z pliku. Jeżeli te operacje się nie powiodą zamknij komunikat i przejdź na kartę Listy CRL. W pole Adres certyfikatu ZUS wpisz www.zus.pl/bip/pliki/PE-1-ZUS-EWD.pemKliknij OK. Wybierz grupę Przekaz elektroniczny w panelu bocznym i przycisk Certyfikaty. Rozwiń menu Przekaz i wybierz polecenie Pobierz i rejestruj certyfikat ZUS. Zamknij okno komunikatu przyciskiem OK. Całkowicie elektroniczny sposób komunikacji wymaga także rejestracji własnego podpisu elektronicznego. Zrobisz to za pomocą polecenia Rejestruj certyfikat kwalifikowany.

2. Ponownie rozwiń menu Przekaz i kliknij polecenie Ustawienia przekazu elektronicznego. Przejdź na kartę Ustawienia ogólne. Jeżeli zaznaczysz Wysyłka automatyczna na adres program sam będzie przesyłał zestawy pod odpowiedni adres urzędu. Jeżeli chcesz pliku wysyłać przez stronę albo za pomocą poczty elektronicznej zaznacz Wysyłka samodzielna. Pola Lokalizacja przesyłek do ZUS i Lokalizacja przesyłek z ZUS to foldery, w których znajdują się pliki dla urzędu oraz dokumenty zwrotne. Zmienisz je za pomocą przycisków z prawej strony. Na koniec kliknij OK.

Jak zdefiniować operatora
Podczas instalacji Płatnika definiuje się jednego użytkownika. To administrator, który ma uprawnienia do modyfikowania wszystkich ustawień i parametrów programu. Tak wysoki poziom dostępu nie jest potrzebny do codziennej obsługi aplikacji. Niewskazane jest, by pracownik, który tworzy regularnie dokumenty dla ZUS-u, mógł dowolnie przekonfigurowywać aplikację. Dlatego administrator po zdefiniowaniu danych płatnika powinien od razu przygotować konto użytkownika, który będzie operatorem aplikacji.

1. Uruchom Płatnika i kliknij kategorię Administracja w lewym panelu programu. Wybierz przycisk Użytkownicy. Aby dodać nowe konto kliknij prawym przyciskiem myszy w centralnej części okna i z menu kontekstowego wybierz polecenie Nowy. Podaj login i podstawowe dane osoby takie, jak imię czy nazwisko. Zdefiniuj również hasło dostępu. Jeżeli chcesz uzupełnić szczegółowe informacje jak na przykład numer dowodu osobistego, PESEL czy adres kliknij przycisk Pełne dane.

2. Kliknij Uprawnienia. Umieszczając zaznaczenie w kolumnie Wybrany obok danego płatnika informujesz program, że dany operator ma uprawnienia do danych określonej firmy . Kliknij OK i OK w dwóch kolejnych oknach. Konto nowego użytkownika pojawi się na liście w programie.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Definicja uprawnień nowego użytkownika w Płatniku

Nie zapominaj o archiwizacji
Dane z Płatnika powinny być zabezpieczone na wypadek awarii czy błędu użytkownika. Regularne tworzenie ich kopii jest koniecznością. Po zainstalowaniu nie są jednak zdefiniowane parametry archiwizacji. Nie zapomnij tego zmienić.

1. Uruchom Płatnika i zaloguj się do niego jako administrator. Rozwiń menu Administracja i wybierz polecenie Ustawienia archiwum. Na ekranie zobaczysz komunikat informujący o nieprawidłowej konfiguracji. Zamknij go klikając Tak. Zaznacz opcję Utwórz nowe archiwum i przejdź do kolejnego kroku kreatora.

2. Za pomocą przycisku Przeglądaj wskaż miejsce na dysku, w którym zapisywana bezie kopia danych. Idealnie byłoby gdyby nie była to partycja systemowa ani dysk, na którym przechowywana jest główna baza danych programu. Zabezpiecz dostęp do informacji za pomocą hasła – zdefiniujesz je w polach poniżej . Kliknij przycisk Utwórz. Jeżeli w przyszłości będziesz chciał zmienić parametry archiwum posłuż się przyciskiem Zmień bazę archiwum.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Płatnik – definiowanie parametrów archiwum

Zmiana parametrów wysyłki
Dokumenty tworzone za pomocą Płatnika należy zawsze przekazać do urzędu. Metod wysyłki jest kilka. Możesz korzystać na przykład z wydruków papierowych bądź zapisać je na płycie CD. Najwygodniej jest jednak przekazywać formularze w formie elektronicznej. Nie trzeba przy tym od razu korzystać z podpisu elektronicznego. Jeżeli ten sposób wydaje ci się zbyt skomplikowany, zadanie wysyłki możesz zlecić osobie do tego uprawnionej. Metoda elektroniczna ułatwia jednak rejestrację przesyłek, weryfikację błędów i sprawdzanie czy zestawy dokumentów zostały zaakceptowane. Aby korzystać z elektronicznej wymiany informacji należy skonfigurować odpowiednio program. Domyślnie posługuje się on bowiem papierowymi wydrukami.

1. Rozwiń menu Przekaz i kliknij polecenie Ustawienia przekazu elektronicznego. Jeżeli robisz to pierwszy raz na ekranie zobaczysz okno zawierające weryfikację certyfikatów . Jeżeli jakiegoś brakuje przekaz elektroniczny może zostać uniemożliwiony. Rejestrację certyfikatu ZUS wykonasz za pomocą przycisku Rejestruj certyfikat z Internetu bądź z pliku po kliknięciu Rejestruj certyfikat z pliku. Jeżeli te operacje się nie powiodą zamknij komunikat i przejdź na kartę Listy CRL. W pole Adres certyfikatu ZUS wpisz www.zus.pl/bip/pliki/PE-1-ZUS-EWD.pemKliknij OK. Wybierz grupę Przekaz elektroniczny w panelu bocznym i przycisk Certyfikaty. Rozwiń menu Przekaz i wybierz polecenie Pobierz i rejestruj certyfikat ZUS. Zamknij okno komunikatu przyciskiem OK. Całkowicie elektroniczny sposób komunikacji wymaga także rejestracji własnego podpisu elektronicznego. Zrobisz to za pomocą polecenia Rejestruj certyfikat kwalifikowany.

2. Ponownie rozwiń menu Przekaz i kliknij polecenie Ustawienia przekazu elektronicznego. Przejdź na kartę Ustawienia ogólne. Jeżeli zaznaczysz Wysyłka automatyczna na adres program sam będzie przesyłał zestawy pod odpowiedni adres urzędu. Jeżeli chcesz pliku wysyłać przez stronę albo za pomocą poczty elektronicznej zaznacz Wysyłka samodzielna. Pola Lokalizacja przesyłek do ZUS i Lokalizacja przesyłek z ZUS to foldery, w których znajdują się pliki dla urzędu oraz dokumenty zwrotne. Zmienisz je za pomocą przycisków z prawej strony. Na koniec kliknij OK.

Zgłoszenie płatnika
Właściciel małej firmy to jednocześnie ubezpieczający i ubezpieczony. Pierwszym krokiem jaki należy wykonać jest jego zgłoszenie do ubezpieczenia. Wszystkie potrzebne dane zostały już wprowadzone podczas konfiguracji Płatnika.

1. Uruchom program. Jeżeli chcesz zgłosić do ubezpieczenia innego płatnika niż aktualnie wybrany rozwiń menu Płatnik i kliknij polecenie Rejestr płatników. Wskaż odpowiedni wpis na liście i użyj przycisk Wybierz do kontekstu bądź od razu kliknij na nim dwukrotnie. Ponownie rozwiń menu Płatnik ale tym razem wybierz jedną z opcji: Otwórz lub Pokaż.

2. W oknie, które zostanie wyświetlone kliknij menu Operacje. Rozwinie się lista poleceń, które dotyczą płatnika. Żadne informacje nie zostały jeszcze zgłoszone więc nie ma nic do korygowania. Zacznij od wybrania Zgłoszenie płatnika. Zaznacz opcję Zgłoszenie płatnika składek w sekcji Dane organizacyjne na karcie I-III. Większość pól jest już uzupełniona, dopisz brakujące, na przykład drugie imię, miejsce urodzenia czy obywatelstwo. W ostatnim przypadku zamiast wpisywać je ręcznie kliknij raz przycisk z trzema kropkami i w nowym oknie dwukrotnie rekord o nazwie POLSKIE.

3. Przejdź na kartę IV-V. Klikając przycisk obok pola Kod rodzaju uprawnienia rozwiniesz listę dostępnych kodów. Wskaż ten który dotyczy ciebie. Najczęściej będzie to 11 – wpis do ewidencji. Uzupełnij pozostałe pola, w tym informację o numerze rachunku bankowym. Jeżeli posiadasz dodatkowe bankowe rachunki firmowe zaznacz pole Czy płatnik posiada inne rachunki bankowe? . Ich zgłoszenie wykonasz na osobnym druku.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝kolejnych rachunków bankowych wykonuje się za pomocą dodatkowego druku

4. Wprowadź brakujące dane na kolejnych kartach formularza. Zwróć na przykład uwagę na pole Czy adres prowadzenia działalności jest inny niż adres siedziby. Uzupełnij także informacje dotyczące adresu zamieszkania. W sekcji Adres do korespondencji warto podać numer telefonu bądź adres poczty elektronicznej. Czasami urząd korzysta z tej formy komunikacji przyspieszając tym samym rozwiązanie niektórych prostszych spraw. Kliknij przycisk Weryfikuj i sprawdź czy w formularzu nie ma błędów. Popraw je jeżeli są. Druki zgłoszeniowe płatnika należy dostarczyć do urzędu w formie papierowej ale z poziomu formularza wydrukujesz jedynie wersję roboczą, która nie jest akceptowana przez urząd. Przygotujesz je później dodając do odpowiedniego zestawu. Zapisz i zamknij okno przyciskiem Zapisz i zamknij. Jeżeli chcesz dodać kolejne rachunki bankowe rozwiń menu Operacje i wybierz polecenie Zgłoszenie/zamknięcie numerów rachunków bankowych. Na koniec ponownie kliknij Zapisz i zamknij.

Listy ubezpieczonych
Zanim będziesz mógł stworzyć jakiekolwiek dokumenty rozliczeniowe Płatnik musi zostać uzupełniony o informacje dotyczące ubezpieczonych. Operację tę może przeprowadzić administrator jak również zwykły operator programu. Pamiętaj, że jeżeli prowadzisz działalność i zatrudniasz pracowników to jako właściciel firmy również musisz znaleźć się na liście ubezpieczonych.

1. Uruchom Płatnika i rozwiń grupę Ubezpieczeni z lewej strony. Kliknij przycisk Rejestr ubezpieczonych. Aby dodać do rejestru osobę, kliknij prawym przyciskiem myszy w centralnej części okna i z menu kontekstowego wybierz polecenie Nowy.

2. Uzupełnij pola na karcie Dane identyfikacyjne. Nie zapomnij wybrać z listy Kod oddziału NFZ właściwego dla ubezpieczonego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia. Wprowadź informacje dotyczące zameldowania, zamieszkania oraz adresu do korespondencji. Przejdź na kartę Inne dane. O ile jest to konieczne. wprowadzisz tu informacje o szczególnym charakterze pracy bądź wykonywane w szczególnych warunkach. Kliknij przycisk Dodaj. Pierwsza lista służy do wybrania kodu tytułu ubezpieczenia . Po jej otworzeniu wybierz odpowiedni opis, a program sam umieści właściwy kod. W podobny sposób funkcjonuje druga lista z kodami pracy. Po wypełnieniu wszystkich pól kliknij przycisk Weryfikuj, by sprawdzić czy w formularzu nie ma błędów. Jeżeli są, usuń je. W przeciwnym razie możesz zapisać dane pracownika klikając przycisk Zapisz i zamknij. W podobny sposób dodaj do listy siebie, jako właściciela.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Podczas dodawania pracownika do kartoteki można określić kody tytułu pracy w szczególnych warunkach

3. Każdego nowego pracownika (również siebie jako ubezpieczonego!) należy zgłosić do ubezpieczenia, dlatego kliknij grupę Dokumenty i przycisk Dokumenty wprowadzone w panelu z lewej strony. Kliknij prawym przyciskiem myszy w środkowej części okna, wybierz Nowy i Dokumenty zgłoszeniowe. Wskaż odpowiedni formularz – na początek najczęściej będzie to ZUS ZUA. Stawiając zaznaczenie obok nazwiska, wskaż na liście osoby, które chcesz zgłosić do ubezpieczenia i kliknij OK.

4. Zaznacz opcję Zgłoszenie do ubezpieczeń. Większość informacji dotyczących osoby jest wypełniona automatycznie. Istotne dane, które należy uzupełnić znajdują się głównie na kartach IV-VII i VIII-X. W sekcji Tytuł ubezpieczenia należy podać kod tytułu (inny będzie dla pracownika, a inny dla właściciela firmy). Program zrobi to automatycznie po wskazaniu odpowiedniego opisu na liście. Zaznacz też, jakim rodzajom ubezpieczenia podlega osoba. Zwykle należy wybrać wszystkie pola w sekcji Dane o obowiązkowych ubezpieczeniach społecznych. Właściciel zaś wskazuje ubezpieczenia dobrowolne. Określ również daty powstania obowiązku ubezpieczenia i ewentualnie kody wykonywanego zawodu. Zweryfikuj dane, popraw błędy i zapisz dokument.

Tworzenie dokumentów rozliczeniowych
Dokumenty rozliczeniowe pracowników tworzy się każdego miesiąca. Na ich podstawie naliczane są składki na poszczególne ubezpieczenia. Obowiązek ten
1. Dokumenty rozliczeniowe tworzy się w grupie Dokumenty po kliknięciu Dokumenty wprowadzone. Kliknij prawym przyciskiem, wybierz Nowy, a następnie Dokumenty rozliczeniowe. W najprostszej sytuacji będą potrzebne formularze RCA oraz DRA, jeżeli rozliczna osoba miała przerwę w opłacaniu składek, na przykład z powodu zwolnienia potrzebny będzie jeszcze RSA. DRA jako dokument podsumowujący może być wygenerowany na końcu. Zacznij od RCA. Pierwsza karta zawiera dane płatnika składek, kliknij drugą i za pomocą przycisku Dodaj dodaj pracownika. Zaznacz na liście pierwszą osoba i kliknij OK.

2. Uzupełnij brakujące pola formularza takie jak na przykład kod tytuły pracy czy wymiar. W sekcji Zestawienie należnych składek wpisz kwoty podstaw dla poszczególnych ubezpieczeń. Kliknij przycisk Wylicz , by program obliczył należne składki. O ile to potrzebne dopisz informacje o wypłaconych świadczeniach. Zweryfikuj i zapisz formularz. W podobny sposób wprowadź wszystkich pracowników łącznie z właścicielem. Na koniec jeszcze raz zweryfikuj, a następnie zapisz i zamknij cały zestaw.

3. Jeżeli potrzeba dodaj do Płatnika formularze ZUS RSA i ZUS RZA. Utwórz na koniec druk DRA. Zawiera on podsumowanie wszystkich składek. Wprowadź termin przesyłania deklaracji oraz u dołu, w sekcji Inne informacje liczbę ubezpieczonych. Wpisz ręcznie albo za pomocą przycisku Wstaw skopiuj z bazy programu stopę procentową składek na ubezpieczenie wypadkowe. Przejdź na kartę IV i kliknij przycisk Wylicz u góry okna. Uzupełnij ewentualnie brakujące dane na kolejnych kartach i zweryfikuj je. Po usunięciu błędów zapisz i zamknij formularz tworzenia druku ZUS DRA. Wszystkie stworzone do tej pory dokumenty widoczne są w sekcji Dokumenty wprowadzone i grupy Dokumenty.

4. Tworzenie dokumentów rozliczeniowych można usprawnić korzystając z druków wypełnionych w poprzednich miesiącach. Metoda ta sprawdza się idealnie, gdy wśród zatrudnionych nie ma większych zmian, a pensje pozostają na stałym poziomie. Aby z niej skorzystać otwórz okno z dokumentami a następnie rozwiń menu Narzędzia i wybierz opcję Twórz dokumenty rozliczeniowe. W kolejnym oknie kreatora wpisz identyfikator zestawu, na podstawie którego mają być wygenerowane nowe formularze. Uwaga, zestaw wzorcowy powinien być wysłany wcześniej do urzędu. Za pomocą opcji poniżej, wybierz typy dokumentów do powielenia . Zaznacz opcję Komplet rozliczeniowy i na liście poniżej wskaż odpowiedni miesiąc. Kliknij Dalej i Zakończ. Formularze znajdą się w oknie Dokumenty wprowadzone, otwórz je kolejno i zmodyfikuj dane. UWAGA! Jeżeli podstawy składek poszczególnych osób zmieniają się zanim wpiszesz nowe wartości koniecznie wyczyść zawartość wszystkich pól dotyczących podstaw i obliczonych opłat. W przeciwnym razie obliczenia wykonane przez program mogą być błędne!

 

Przygotowywanie zestawów dla urzędu
Dokumenty do urzędu zbiera się w tak zwane zestawy. Po skompletowaniu zbioru zatwierdza się je i dopiero wtedy można wydrukować bądź przesłać drogą elektroniczną. W przeciwnym razie cały czas traktowane są jak formularze robocze, a takich urząd nie akceptuje.

1. Kliknij grupę poleceń Zestawy w lewym panelu, a następnie przycisk Zestawy wprowadzone. Użyj polecenia Nowy z paska narzędzi bądź menu kontekstowego. W pole Nazwa zestawu wpisz nazwę tworzonego zbioru. Warto nadawać zestawom takie nazwy, które będą jasno określały ich zawartość. Kliknij przycisk Dodaj poniżej. Wyświetlone zostanie okno, zawierające listę stworzonych wcześniej formularzy, które nie zostały przypisane do żadnego zbioru . Stawiając zaznaczenie z lewej strony danego rekordu wybierzesz go do tworzonego zestawu.

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Stworzone wcześniej formularze łączy się w zestawy dokumentów

2. Jeżeli lista druków jest długa, a zależy ci tylko na kilku ułatwisz sobie ich znalezienie korzystając z filtra. Aby go włączyć użyj przycisku Pokaż filtr u dołu okna. Na karcie Dane podstawowe możesz określić warunki związane z datą wypełnienia czy statusem dokumentów. Jeżeli to nie wystarcza kliknij kartę Zaawansowane. Uzyskasz dostęp do opcji pozwalających wyszukać formularze po typie, posortowane ze względu na płatnika czy ubezpieczonych. Dodatkowe karty pozwalają wybrać same zgłoszenia bądź rozliczenia. Karta Sortowanie pozwala określić sposób wyświetlania wyników. Aby uruchomić wyszukiwania kliknij przycisk Znajdź. Usunięcie zdefiniowanych warunków możliwe jest za pomocą przycisku Usuń warunki. Jeżeli często korzystasz z tych samych parametrów możesz zapisać definicję wyszukiwania. Zrobisz to za pomocą przycisku Zapisz warunki.

3. Po wybraniu formularzy kliknij przycisk OK. Koniecznie zweryfikuj zestaw za pomocą polecenia Weryfikuj. Po poprawieniu ewentualnych błędów (możesz to zrobić jedynie na dokumentach źródłowych, a nie w zestawie) kliknij przycisk Wyślij, by utworzyć przesyłkę do urzędu. Pamiętaj, że wygenerowanie przysyłki zablokuje możliwość edycji formularzy. Zamknij okno komunikatu przyciskiem Tak. Domyślnie wszystkie pliki przesyłane są na drukarkę. Oznacz zestaw jako wysłany klikając przycisk Tak i OK. Aby przekazać zestaw do wysłania osobie do tego uprawnionej możesz dane zapisać w pliku xml. Zrobisz to klikając na wysłanym zestawie prawym przyciskiem myszy i wybierając Zapisz do pliku.

Potwierdzenie przesyłki
Każdy wysłany zestaw można potwierdzić i zarejestrować. Potrzebny jest do tego jedynie identyfikator przesyłki. Operację tę możesz przeprowadzić dla wysyłki automatycznej i samodzielnej przeprowadzanej za pomocą strony internetowej. Opcja jest niedostępna dla dokumentów przekazywanych w postaci papierowej i na płytach CD.

1. Przed rejestracją zestawu należy pobrać identyfikator wysyłki. Jeżeli przekaz wykonany był z poziomu Płatnika identyfikator jest pobierany i rejestrowany w systemie automatycznie. Podczas korzystania ze strony, po zakończonej przesyłki identyfikator jest wyświetlany na ekranie. Przejdź do grupy Zestawy i kliknij przycisk Zestawy wysłane. Kliknij dwukrotnie zestaw, dla którego chcesz zarejestrować identyfikator przesyłki. Rozwiń menu Narzędzia i kliknij polecenie Wprowadź identyfikator przesyłki. Wpisz kod i kliknij OK. Jeżeli przesyłałeś formularze pocztą elektroniczną możesz wczytać kod potwierdzenia z wiadomości zwrotnej. Służy do tego polecenie Pobierz z pliku.

2. Otwórz okno zestawów wysłanych i zestaw do potwierdzenia. Rozwiń menu Narzędzia i kliknij polecenie Pobierz i rejestruj potwierdzenie. Zamknij okno komunikatu przyciskiem Tak. Potwierdzenie możesz także załadować z pliku. W takiej sytuacji z menu Narzędzia wybierz Rejestruj potwierdzenia z pliku. Kliknij Tak, wskaż plik potwierdzenia i kliknij Otwórz. Zestawy drukowane potwierdzisz ręcznie za pomocą polecenia Oznacz jako potwierdzony. Minusem takiego rozwiązania jest brak informacji o poprawności przesłanych dokumentów czy brak informacji o błędach wysyłki.

RMUA dla każdego
Każdy zatrudniony powinien otrzymać co miesiąc druk RMUA. Jest on potwierdzeniem opłacenia Sładek przez płatnika i wymagany na przykład podczas korzystania ze służby zdrowia.

1. Z poziomu dowolnego okna programu kliknij menu Narzędzia i wybierz z niego polecenie Twórz raporty RMUA. Przejdź pierwsze okno kreatora i w kolejnym zaznacz opcję Wskaż identyfikator dokumentów. Na listach poniżej ustaw wartości odpowiednie dla zestawu z którego chcesz wydrukować raporty dla pracowników .

Kliknij, aby powiďż˝kszyďż˝Raporty RMUA drukuje się z po wysłaniu zestawu dokumentów

2. Jeżeli chcesz wydrukować raporty dla wszystkich zatrudnionych pozostaw zaznaczenie przy opcji Twórz dokumenty dla wszystkich ubezpieczonych. W przeciwnym razie zaznacz Twórz dokumenty dla wybranych i kliknij przycisk Wybierz ubezpieczonych. W kolejnym kroku możesz przesłać formularze do drukarki bądź zapisać je w pliku tekstowym. Modyfikacji opcji dokonasz po kliknięciu przycisku Ustawienia wydruku, dane umieścisz w pliku po zaznaczeniu pola Zapisz raport w pliku (za pomocą przycisku Przeglądaj wskaż miejsce na dysku, w którym ma się znaleźć). Kliknij Dalej i Zakończ.

Materiał pochodzi z http://www.pcworld.pl

 
1 Komentarz

Opublikował/a w dniu Sierpień 29, 2011 w Uncategorized

 

Będzie akcyza od wyrobów węglowych

Nowelizacja ustawy związana jest z koniecznością wdrożenia do 1 stycznia 2012 r. przepisów w zakresie podatku akcyzowego od węgla, węgla brunatnego i koksu wynikających z dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej. Dnia 1 stycznia 2012 r. mija termin obowiązywania przewidzianego w ustawie o podatku akcyzowym zwolnienia dla węgla i koksu przeznaczonych do celów opałowych, więc ze względu na specyfikę tych wyrobów należy w sposób szczególny uregulować zasady ich opodatkowania.
Przyjęta konstrukcja opodatkowania akcyzą wyrobów węglowych zakłada ich opodatkowanie na ostatnim etapie obrotu, kiedy wyroby te będą sprzedane podmiotowi, który je zużyje i nie będzie korzystał z żadnego zwolnienia ze względu na przeznaczenie wyrobów węglowych. Obrót nimi na wcześniejszych etapach, a więc sprzedaż pomiędzy pośredniczącymi podmiotami węglowymi, będzie zwolniony od akcyzy, przy spełnieniu przez nie wymaganych warunków zwolnienia.
Ponieważ do wyrobów węglowych nie będzie miała zastosowania procedura zawieszenia poboru akcyzy, ogólna definicja sprzedaży nie będzie miała tu zastosowania, nie chodzi bowiem o opodatkowanie samego tylko przeniesienia posiadania tych wyrobów. Projekt wprowadza więc katalog czynności podlegających opodatkowaniu i wprowadza zasadę jednokrotnego opodatkowania wyrobów węglowych. Jeżeli kwota akcyzy zostanie z tytułu dokonania określonej czynności podlegającej opodatkowaniu, określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, nie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu dokonania dalszej czynności podlegającej opodatkowaniu.
Szczególna regulacja dotyczyć będzie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży wyrobów węglowych na terytorium kraju. Będzie on powstawał, co do zasady z dniem wydania wyrobów węglowych lub wykonania czynności zrównanych ze sprzedażą. W przypadku jednak, gdy sprzedaż jest potwierdzona fakturą, obowiązek podatkowy będzie powstawał z dniem wystawienia faktury, nie później niż w 7 dniu od dnia wydania wyrobów węglowych.
Podatnik dokonujący obrotu wyrobami węglowymi będzie miał obowiązek składania deklaracji podatkowych do 25 dnia przypadającego w drugim miesiącu od miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy. Wyjątek stanowić będzie sytuacja dotycząca podatnika nabywającego wewnątrzwspólnotowo, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, wyroby węglowe z zapłaconą akcyzą na terytorium państwa członkowskiego, który zobowiązany będzie złożyć deklarację uproszczoną w terminie 10 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego. Obowiązek składania deklaracji nie wystąpi w przypadku działalności obejmującej czynności zwolnione od akcyzy.
Przewidziane w projekcie zwolnienia od akcyzy wyrobów węglowych dzielą się na dwie kategorie: zwolnienia wynikające z konstrukcji podatku i zwolnienia związane z przeznaczeniem tych wyrobów. Te pierwsze związane są z koncepcją opodatkowania wyrobów węglowych na ostatnim etapie obrotu w momencie ich sprzedaży podmiotowi, który je zużyje i nie będzie korzystał z żadnego zwolnienia. Zatem obrót na wcześniejszych etapach będzie zwolniony, pod warunkiem, że będzie on miał miejsce pomiędzy pośredniczącymi podmiotami węglowymi. Zwolnienia związane z przeznaczeniem wyrobów węglowych obejmują wszystkie obligatoryjne i fakultatywne zwolnienia przewidziane w dyrektywie 2003/96/WE.
Projektowana ustawa ma wejść w życie 1 stycznia 2012 r. z wyjątkiem przepisów umożliwiających zainteresowanym podmiotom rozpoczęcie działalności jako pośredniczące podmioty węglowe, które wejdą w życie z dniem ogłoszenia nowelizacji.

Materiał pochodzi z http://www.lex.pl

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu Sierpień 29, 2011 w Uncategorized

 

Jak działa system elektronicznego poboru opłat na drogach VIATOLL

Naklejane na szyby winiety zniknęły bezpowrotnie. Ich miejsce zajęły niewielkie elektroniczne pudełka, które bezprzewodowo komunikują się z urządzeniami zamontowanymi nad drogami.

Wprowadzenie

Kiedyś było tak: kierowca ciężarówki przed wjazdem na drogę krajową lub autostradę musiał kupić specjalną winietę i nakleić ją na przednią szybę. Od 1 lipca 2011 roku sytuacja wygląda podobnie, z tą różnicą, że zamiast papierowej nalepki do szyby trzeba przykleić specjane urządzenie elektroniczne – viaBox.

Komunikuje się ono z antenami umieszczonymi na zbudowanych w ostatnich tygodniach przez firmę Kapsch bramownicach. Informacje o przejechanych przez kierowcę odcinkach autostrad, dróg szybkiego ruchu i wybranych dróg krajowych trafiają następnie do systemu viaToll, a wybrani operatorzy (na przykład firma DKV Euro Service) wystawiają co pewien czas fakturę lub ściągają odpowiednią sumę z zasilonego wcześniej przez kierowcę konta.

Przybliżymy technologię zastosowaną w systemie viaToll i wyjaśnimy, jak działa ten elektroniczny system poboru opłat.

Kto musi korzystać z viaTollu

Wszyscy kierowcy samochodów ciężarowych o masie powyżej 3,5 tony, autobusów i samochodów osobowych z przyczepą (jeśli masa takiego zestawu przekracza 3,5 tony). Z systemu od 1 stycznia 2012 roku będą mogli też skorzystać posiadacze zwykłych samochodówi motocykli, aby w sposób elektroniczny wnosić opłaty za przejazd autostradami zarządzanymi przez GDDKiA (A2 na odcinku Konin – Stryków oraz A4 na odcinku Bielany Wrocławskie – Sośnica).

Jak działa viaToll

Zasada działania jest prosta – system viaToll za pomocą zamontowanych na drogach bramownic rejestruje urządzenia viaBox umieszczone w samochodach ciężarowych. Dzięki temu wie, po jakich drogach objętych e-mytem dany pojazd się poruszał i może wystawić szczegółową fakturę na przykład co miesiąc.

schemat-s-viatoll.gif

Do komunikacji pomiędzy viaBoksem a urządzeniami na bramownicach używana jest technologiaDSRC (Dedicated Short Range Communication – dedykowana komunikacja krótkiego zasięgu) wykorzystująca łączność mikrofalową (na częstotliwości 5,8 GHz).

Dzięki temu pojazd nie musi zmniejszać szybkości, bo cała wymiana informacji pomiędzy bramownicą a viaBoksem trwa ułamek sekundy.

Bramownica graniczna

Ustawiona jest na początku i końcu każdego odcinka drogi objętej systemem viaToll (za i przed każdym skrzyżowaniem). Zamontowane na niej anteny odczytują z umieszczonego w samochodzie viaBoksu informacje o pojeździe i przesyłają je do systemu viaToll. Urządzenia na bramownicy komunikują się z viaBoksem radiowo, na częstotliwości mikrofalowej 5,8 GHz z prędkością do 500 kb/s. Anteny zamontowane są w ten sposób, aby objąć swoim zasięgiem całą szerokość drogi.

Bramownica kontrolna

Na niektórych odcinkach dróg znajdują się również znacznie bardziej rozbudowane bramownice kontrolne. Ich zadaniem jest między innymi wykrywanie samochodów nieposiadających odbiorników viaBox.

rys1-s-bramownica-kontrolna.gif

Zamontowane na bramownicach cyfrowe aparaty fotograficzne 1 i 2 wykonują zdjęcia przedniej2 i tylnej tablicy rejestracyjnej samochodu. W uruchomieniu aparatu w odpowiednim momencie pomaga specjalny czujnik 3, który wykrywa nadjeżdżający pojazd 1. Antena 4, podobnie jak na bramownicy granicznej, bezprzewodowo komunikuje się z urządzeniem viaBox w samochodzie 3(jeśli jest zamontowany). Dodatkowo, w odpowiednim momencie uruchamiany jest radar 5, który rozpoznaje typ poruszającego się pojazdu 4.

rys2-s-bramownica-kontrolna.gif

Urządzenia kontrolne zamontowane na bramownicy mogą się od siebie różnić wyglądem. Wszystkie jednak spełniają taką samą rolę.

Fot. Jan Martin Will/Fckncg/Kirsty Pargeter/Konstantin Ermolaev/M600maxx/Dreamstime.com

Materiał pochodzi z http://www.komputerswiat.pl

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu Sierpień 28, 2011 w Uncategorized

 

Wszystko o podpisie elektronicznym

Stać w kolejce do okienka to żadna przyjemność, w dodatku strata czasu i pieniędzy. Cześć spraw urzędowych można załatwić przez internet, wymaga to jednak specjalnego e-podpisu. Warto przekonać się jak to działa.

Od momentu upowszechnienia się internetu i poczty e-mail wiele spraw da się załatwić drogą elektroniczną. Jest jednak pewien kłopot – niektóre oficjalne dokumenty, choć mogą być dostarczone online, wymagają istotnego szczegółu – naszego podpisu lub innej formy – oświadczenia naszej tożsamości.

Tutaj z pomocą może przyjść podpis elektroniczny, który choć niezbyt powszechnie dzisiaj stosowany, ma już w naszym kraju długą historię.

Podpis elektroniczny w Polsce

Ustawa o podpisie elektronicznym obowiązuje w Polsce od 2001 roku. Zgodnie z nią każdy obywatel i podmiot w naszym kraju może używać tego narzędzia w kontaktach z rozmaitymi firmami, urzędami czy instytucjami.

Mówiąc najprościej, podpis elektroniczny to odpowiednio przetworzony zbiór danych, które potwierdzają tożsamość konkretnego podmiotu lub prywatnego użytkownika.W praktyce podpis elektroniczny ma umożliwiać między innymi takie działania, jak elektroniczna wymiana i podpisywanie dokumentów,  znakowanie czasem dokumentów elektronicznych przesyłanych do urzędów, banków, biur maklerskich, instytucji, klientów i kontrahentów, podpisywanie ofert na aukcjach czy zawieranie umów przez internet.

Musimy pamiętać o tym, że obecnie w Polsce funkcjonują dwa typy podpisu elektronicznego – jeden z nich potocznie nazywany jest zwykłym (z niekwalifikowanym certyfikatem), drugi – bezpiecznym (z certyfikatem kwalifikowanym).

x2

Aby upowszechnić korzystanie z e-podpisu, w planach jest wprowadzenie jeszcze dwóch innych odmian tego narzędzia. Podpis zaawansowany byłby zbliżony do zwykłego, jednak w założeniach ma mieć dodatkowe zabezpieczenia. Z kolei e-podpis osobisty ma być składany za pomocą nowych elektronicznych dowodów osobistych. Na razie jednak są to tylko rządowe plany, a nam wciąż pozostają do dyspozycji wspomniane dwa rodzaje cyfrowego podpisu.

Zalety e-podpisu

O ile zdobycie e-podpisu z niekwalifikowanym certyfikatem nie jest nadmiernie uciążliwe, o tyle  chęć dysponowania tak zwanym podpisem bezpiecznym będzie od nas wymagała nieco fatygi.

Wystarczy wspomnieć o konieczności drukowania umów i podpisywania ich w obecności osób, które mogą niejako na piechotę zweryfikować nasze dane personalne.

Trzeba też myśleć o wydatkach – bezpieczny e-podpis będzie nas przecież kosztował kilkaset złotych na starcie i kolejne sto złotych co roku przy odnawianiu podpisu. Jednak ostatecznie wydaje się, że uzyskanie podpisu z kwalifikowanym certyfikatem ma swój sens.

x2

Trzeba pamiętać bowiem o tym, że chociaż informatyzacja publicznej adiministracji wciąż idzie jak po grudzie, to w końcu zostanie przeprowadzona i wtedy naprawdę wiele spraw urzędowych będzie można załatwić przy domowym komputerze, bez ruszania się z domu. Dla wielu osób, które są zameldowane w zupełnie innym regionie Polski niż ten, w którym mieszkają i pracują, możliwość kontaktowania się z własnym urzędem powiatu czy gminy ma plusy, które trudno przecenić – odpadają kosztowne dojazdy związane z załatwieniem najdrobniejszego urzędowego papierka.

Według danych Ministerstwa Gospodarki w Polsce wydano dotąd około 220 tysięcy certyfikatów kwalifikowanych. Co prawda większość z nich jest wciąż wykorzystywana głównie do kontaktów z ZUS-em, lecz wkrótce paleta możliwości stosowania e-podpisu może się znacznie poszerzyć.

Podpis niekwalifikowany

Podpis niekwalifikowany to narzędzie, które zostaje potwierdzone za pomocą tak zwanego certyfikatu niekwalifikowanego (powszechnego) i w założeniach ma służyć do sygnowania dokumentów mniejszej wagi, podpisywania e-maili czy szyfrowania danych przesyłanych pocztą elektroniczną.

W niektórych wypadkach za pomocą podpisu elektronicznego można kontaktować się z urzędami administracji państwowej, jednak tylko pod warunkiem, że konkretny urząd zaakceptuje tę formę komunikacji.

Dla naszego portfela ważne jest między innymi to, że podpis niekwalifikowany można uzyskać za darmo. Jak to zrobić, sprawdźmy na stronie stowarzyszenia PEMI, które zajmuje się wspieraniem przedsiębiorczości i społeczeństwa informacyjnego.

1. Odwiedzamy witrynę www.podpiselektroniczny.pl/ekowalski.html.

1

Na głównej stronie klikamy na przycisk (A). W rozwiniętym menu wskazujemy na opcję (B).

2

2. Na nowej stronie klikamy na przycisk Dalej. Teraz pora zapoznać się z regulaminem certyfikacji, przepisać wyświetlony kod i przejść do kolejnego etapu. Pojawi się okno, w którym podajemy nasze dane konieczne do uzyskania certyfikatu i wysyłamy je do PEMI.

3

3. W naszej skrzynce pocztowej powinien pojawić się e-mail zawierający link do dalszego etapu postępowania. Po kliknięciu na niego pojawi się odpowiednia informacja. Wybieramy przyciskDalej.

4

4. Jeżeli certyfikat został już wystawiony przez administratora, to na ekranie zobaczymy stosowny komunikat. Po kliknięciu na opcję Zainstaluj ten certyfikat, certyfikat zostanie zainstalowany w naszym komputerze.

5


Podpisujemy e-mail

Po otrzymaniu certyfikatu musimy skonfigurować nasz program pocztowy tak, by pozwalał nam na wysyłanie wiadomości opatrzonych podpisem elektronicznym.

1. W programie Outlook Express klikamy kolejno na Narzędzia i Konta… . Wskazujemy nasze konto pocztowe i wybieramy przycisk Właściwości.

2. Teraz klikamy na zakładkę Zabezieczenia, a następnie na przycisk Wybierz. Z listy wybieramy zainstalowany wcześniej certyfikat i klikamy na OK. Certyfikat został przypisany do naszego konta pocztowego.

3. Teraz możemy na próbę wysłać e-mail sygnowany naszym podpisem elektronicznym. Tworzymy nową wiadomości, a po wpisaniu jej treści klikamy na nową ikonę na pasku zadań.

6

E-mail zostanie opatrzony naszym nowym podpisem elektronicznym. Aby wysłać do kogoś zaszyfrowaną wiadomość, musimy najpierw otrzymać od tej osoby e-mail z jej certyfikatem. Zostanie ona automatycznie dodana do listy i od tej pory będziemy mog-li przesłać zakodowane treści.

Bezpieczny podpis kwalifikowany

W przeciwieństwie do opisanego powyżej podpisu niekwalifikowanego podpis z certyfikatem kwalifikowanym daje nam szersze możliwości wymiany oficjalnych dokumentów.Pamiętajmy, że ten rodzaj podpisu w myśl przepisów jest prawnie równoznaczny ze złożeniem naszego podpisu na papierze.

Dzięki takiemu narzędziu możemy na przykład złożyć w urzędzie gminy wniosek o wpis do ewidencji gospodarczej, wysyłać korespondencję do urzędów administracji państwowej za pomocą Elektronicznej Skrzynki Podawczej, rozliczać się z ZUS-em i urzędem skarbowym czy wystawiać pełnomocnictwa sądowe. Dzięki temu da się na przykład dostarczyć podanie do naszego urzędu nawet w środku nocy, bez konieczności zwalniania się z pracy tylko po to, by ustawić się w kolejce przed odpowiednim okienkiem w godzinach funkcjonowania placówki.

Niestety nie ma nic za darmo. Elektroniczny podpis z kwalifikowanym certyfikatem trzeba w Polsce kupić, i nie są to wydatki błahe. Oprócz samego certyfikatu będziemy bowiem potrzebowali odpowiedniego oprogramowania i sprzętu w postaci karty kryptograficznej i dostosowanego do niej czytnika. Taki komplet może kosztować od około 200 do ponad 300 złotych. Trzeba też pamiętać, że co roku certyfikat należy odnowić, co oznacza koszt na poziomie 100 złotych.

Jak wyrobić bezpieczny e-podpis?

Jak się zabrać do zdobycia i wykorzystania e-podpisu z certyfikatem kwalifikowanym?

Posłużymy się przykładem Unizeto, jednej z firm zajmujących się certyfikowaniem podpisów elektronicznych.

epo

Zestaw do kwalifikowanego podpisu elektronicznego składa się z kilku elementów i trzeba przyznać, że nie jest tani

Zaczynamy od zakupu odpowiedniego sprzętu i karty kryptograficznej.

Możemy tego dokonać osobiście w jednym z centrów obsługi Certum lub za pośrednictwem strony: www.certum.pl.

Trzeba pamiętać, że dopiero co nabyta wspomniana karta jest nieaktywna i nie zawiera podpisu elektronicznego. Aby ją aktywować, wchodzimy na stronę Certum pod podanym powyżej adresie i wypełniamy formularz.

Po dokonaniu wymienionych czynności e-mailem otrzymamy umowę w wersji elektronicznej. Musimy ją wydrukować i podpisać w obecności osoby, która będzie mogła zweryfikować naszą tożsamość. Może to być pracownik Punktu Rejestracji (ich wykaz jest na wspomnianej witrynie Certum) lub u dowolnie wybranego notariusza (koszt jego usługi wyniesie około 25 złotych).

Podpisaną umowę należy wysłać do Certum (lub dostarczyć osobiście) i czekać, aż za pośrednictwem poczty elektronicznej otrzymamy link, który pozwoli nam pobrać certyfikat kwalifikowany. Na stronie centrum certyfikacji wystarczy potwierdzić chęć instalacji certyfikatu na karcie kryptograficznej (karta wraz z czytnikiem powinna być wówczas podłączona do komputera).

Dokumenty są podpisywane i szyfrowane za pomocą specjalnego oprogramowania, które znajdziemy w komplecie z kartą i czytnikiem.
Program wykorzystuje do swojego działania dwa rodzaje tak zwanych kluczy: publiczny i prywatny.

  • Klucz prywatny jest zapisany na karcie kryptograficznej, a właściciel powinien sprawować nad nim wyłączną kontrolę
  • Klucz publiczny wraz z informacjami o właścicielu jest udostępniany wszystkim zainteresowanym.

Do składania podpisów elektronicznych wykorzystuje się klucz prywatny, a do weryfikacji podpisu można użyć tylko klucza publicznego pochodzącego z danej pary.

 

W momencie gdy wydajemy komputerowi polecenie złożenia podpisu elektronicznego, obliczany jest tak zwany skrót podpisywanego dokumentu. Skrót ma zawsze tę samą długość niezależną od objętości tekstu, który przesyłamy. Można go określić mianem odcisku palca konkretnego dokumentu. Nie można zatem znaleźć dwóch różnych plików tekstowych opatrzonych identycznym skrótem.

W następnej kolejności oprogramowanie dokonuje operacji zaszyfrowania kluczem prywatnym wygenerowanego wcześniej skrótu. Gotowa przesyłka docierająca do adresata zawiera więc oryginał stworzonego przez nas pisma, unikalny certyfikat kwalifikowany oraz zaszyfrowany skrót dokumentu.

Fot. Yakobchuk | Dreamstime.com

Materiał pochodzi z http://www.komputerswiat.pl

 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu Sierpień 26, 2011 w Uncategorized